មហាសង្ក្រាន្តឆ្នាំវក អដ្ឋស័កពុទ្ធសករាជ ២៥៦០ គ្រិស្តសករាជ២០១៦ បោះពុម្ព
និពន្ធដោយ Tula   

មហាសង្ក្រាន្ត
ឆ្នាំវក អដ្ឋស័ក
ចុល្លសករាជ ១៣៧៨ មហាសករាជ ១៩៣៨ ពុទ្ធសករាជ ២៥៦០
គ្រិស្តសករាជ ២០១៦
សុភមស្តុ ! វរមង្គលាជយាតិរេក
ព្រះ​ពុទ្ធសករាជ​ព្រះ​សាសនា អតិក្កន្តា កន្លង​ទៅ​ហើយ​បាន ២៥៥៩ ត្រឹម​ថ្ងៃ​១៥​កើត ខែ​ពិសាខ លុះ​ដល់​ថ្ងៃ​១​រោច ខែ​ពិសាខ ឆ្នាំ​វក អដ្ឋស័ក តទៅ​ចូល​ពុទ្ធ​សករាជ ២៥៦០ ។
នឹង​គណនា​ឆ្នាំ​វក​ឥឡូវ​នេះ​សង្ក្រាន្ត​ចូល​មក​នៅ​ថ្ងៃ​ពុធ ៧​កើត ខែ​ចេត្រ ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​ទី​១៣ ខែ​មេសា​ គ.ស.២០១៦ វេលា​ម៉ោង​២០ និង​០០​នាទី ។ ពេល​នោះ​ព្រះ​អាទិត្យ​ចេញ​ពី​មីន​រាសី​ទៅ​ឋិត​នៅ​ឯ​មេស​រាសី​តាម​ផ្លូវ​គោ​វិថី គឺ​ផ្លូវ​កណ្ដាល​ទើប​មាន​ទេវ​ធីតា​មួយ​ព្រះ​អង្គ​ជា​មគ្គ​នាយិកា​ព្រះ​នាម មណ្ឌា​ទេវី ជា​បុត្រ​ទី​៤​នៃ​កបិលមហាព្រហ្ម ទ្រង់​គង់​នៅ​ចាតុម្មហារាជិកា​ទ្រង់​អម្ពរ​ពណ៌ អន លម្អ​នូវ​ព្រះកាណ៌​ដោយ​សៀត​ផ្កា ចម្ប៉ា​អភរណៈ​ទ្រង់​ពាក់​កែវ ពិទូរ្យ ភក្សាហារ​ទ្រង់​សោយ សប្បិ ព្រះ​ហស្ត​ស្ដាំ​ទ្រង់ ម្ជុល ព្រះ​ហស្ត​ឆ្វេង​ទ្រង់ ឈើ​ច្រត់ ទ្រង់​គង់​ផ្ទំ​បើក​ព្រះ​នេត្រ​លើ​ខ្នង គទ្រភៈ (សត្វ​លា) ជា​ពាហនៈ។ ទើប​នាំ​អស់​ទេវបុត្ត​ទេវធីតា​ទាំង​មួយ​សែន​កោដិ​ហោះ​ទៅ​កាន់​គុហា​កែវ​គន្ធមាលី​នា​ទី​ភ្នំ​កៃលាស​ខេត្ត​ហិមពាន្ត ជា​ទី​តម្កល់​ទុក​នូវ​ព្រះ​សិរសា កបិល​មហាព្រហ្ម ដែល​តម្កល់​លើ​ពាន​មាស​នាំ​មក​ដង្ហែ​ប្រទក្សិណ​ភ្នំ​ព្រះ​សុមេរុ​រាជ​តាម​ផ្លូវ​ព្រះ​អាទិត្យ​ចរ​ចំនួន​៦០​នាទី (២៤​ម៉ោង) ។ ទើប​នាំ​យក​ទៅ​តម្កល់​ទុក​កន្លែង​ដើម​វិញ ហើយ​ប្រជុំ​ទេវបុត្រ​ទេវធីតា​ទាំង​មួយ​សែន​កោដិ​ចូល​ទៅ​ស្រង់​ទឹក អនោតត្ត​មហា​ស្រះ ដែល​មាន​ទឹក​ហូរ​ចេញ​ពី​បំពង់​ថ្ម​កែវ ដែល​ជា​មាត់​គោ​ឧសភរាជ​ទាំង​៧ ត្រជាក់​ក្សេមក្សាន្ត​ព្រះរាជ​ហឫទ័យ ហើយ​នាំ​គ្នា​ចូល​ទៅ​សមាទាន​រក្សា​សីល​ដោយ​សោមនស្ស​រីករាយ​គ្រប់​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​ភគវតី​សភា​សាលា​ដែល​វិស្សកម្ម​ទេវបុត្រ​និមិត្ត​ថ្វាយ ដើម្បី​បន្ទោបង់​អពមង្គល​ឱ្យ​ជ្រះ​ស្រឡះ​ហើយ​ចម្រើន​នូវ​សិរី​សួស្ដី ជ័យ​មង្គល​ជន្មាយុ​យឺនយូរ ដល់​ទេវតា និង​មនុស្ស​សត្វ​ផង​ទាំងឡាយ តាំង​ពី​ឆ្នាំ​ថ្មី​ចូល​មក​នេះ បាន​ទូលំទូលាយ​សុខ​ក្សេមក្សាន្ត​ត​រៀង​ទៅ​។ ថ្ងៃ​ពុធ ៧​កើត ខែ​ចេត្រ ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​ទី​១៣ ខែ​មេសា គ.ស.២០១៦ វេលា​ម៉ោង​២០ និង​០០​នាទី ជា​ថ្ងៃ​ចូល​ឆ្នាំ​វក អដ្ឋស័ក (ជា​វារៈ​មហាសង្ក្រាន្ត)​។
ថ្ងៃ​ព្រហស្បតិ៍ ៨​កើត ខែ​ចេត្រ ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​ទី​១៤ ខែ​មេសា គ.ស. ២០១៦​ ជា​វារៈ​វ័នបត ។
ថ្ងៃ​សុក្រ ៩​កើត ខែ​ចេត្រ ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​ទី​១៥ ខែ​មេសា គ.ស. ២០១៦​ ជា​វារៈវ័នបត ។
ថ្ងៃ​សៅរ៍ ១០​កើត ខែ​ចេត្រ ​ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​ទី​១៦ ខែ​មេសា គ.ស. ២០១៦ នៅ​វេលា ម៉ោង០និង​២៤​នាទី ១២
​វិនាទី ជា​វារៈ​ឡើង​ស័ក គម្រប់​ជា​សង្ក្រាន្ត​បួន​ថ្ងៃ​ស្រេច​បរិបូណ៌ ចូល​ជា​សកល ឆ្នាំ​វក អដ្ឋស័ក ចុ.ស. ១៣៧៨ និង ម.ស. ១៩៣៨ ត​ទៅ​។
នៅ​ក្នុង​ឱកាស​សង្ក្រាន្ត​ទាំង​បី​ថ្ងៃ សូម​អស់​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ប្រុស​ស្រី​ផង​ទាំងឡាយ រៀប​ចំ​ពលិការ គ្រឿង​សក្ការ​បូជា អុច​ប្រទីប​ជ្វាលា​ថ្វាយ​ព្រះ​រតនត្រ័យ និង​ទទួល​ស្វាគមន៍​ទេវបុត្រ ទេវធីតា​ឆ្នាំ​ថ្មី ហើយ​ខំ​លះ​បង់​ចិត្ត​អាក្រក់ អន្យតិរ្ថិយ​ជា​ចិត្ត​អប្រីយ៍​ជាប់​ដោយ​គំនុំ​គុំកួន​ព្យាបាទ​ឈ្នានីស​ដែល​កើត​មាន​ក្នុង​ឆ្នាំ​ចាស់​ឱ្យ​ជ្រះ​ស្រឡះ តាំង​ចិត្ត​ប្រព្រឹត្ត​ល្អ ប្រកប​ដោយ មេត្តា ករុណា មុទិតា ឧបេក្ខា និង បញ្ញា ធ្វើ​​បុណ្យ​សុន្ទរ៍ទាន​តាម​ប្រពៃណី រក្សា​សីល​ប្រាំ​ឱ្យ​បាន​ជាប់​ជា​និច្ច នោះ​ទេវតា​នឹង​ឱ្យ​ពរ​សព្ទ​សាធុការ លោក​អ្នក​នឹង​មាន​សិរី​សួស្ដី សុភមង្គល វិបុលសុខ​គ្រប់​ប្រការ​តាំង​ពី​ឆ្នាំ​ថ្មី​នេះ​ត​រៀង​ទៅ​។
រណ្ដាប់​ទទួល​ទេវតា
រណ្ដាប់​ទទួល​ទេវតា​តាម​ទំនៀម​ពី​បុរាណ​រៀង​រហូត​មក ត្រូវ​រៀប​រាន​ទទួល​ទេវតា​នៅ​ខាង​មុខ​ផ្ទះ​មួយ​សម្រាប់​តាំង​គ្រឿង​ពលិការ​ផ្សេងៗ​។ ត្រូវ​រៀប​ក្រាល​សំពត់​ពណ៌​ស ​ហើយ​រៀប​ចំ​នូវ​គ្រឿង​សក្ការបូជា​ទេវតា​មាន​ជា​អាទិ បាយ​សី​៩​ថ្នាក់ មួយ​គូ បាយសី​៧​ថ្នាក់ មួយ​គូ បាយសី​៥​ថ្នាក់ មួយ​គូ បាយសី​៣​ថ្នាក់ មួយ​គូ បាយ​សី​ប៉ាឆាម​មួយ​គូ ស្លា​ធម៌​មួយ​គូ ទឹក​អប់​មួយ​គូ ទៀន​៥​ធូប​៥ លាជ​៥ ផ្កា​៥ ដាក់​លើ​ជើង​ពាន​មួយ​គូ ចេក​នួន​ចេក​ណាំវ៉ា​ដាក់​លើ​ជើង​ពាន​មួយ​គូ ផ្លែ​ឈើ​១១​មុខ រៀប​ដាក់​ជើង​ពាន​១១​គូ ដូង​ឡៅ​មួយ​គូ ទឹក​ស្អាត​ពីរ​កែវ ។ ស្រេច​ហើយ​នៅ​វេលា​ម៉ោង​ដែល​ទេវតា​ចុះ​មក​ត្រូវ​ជួប​ប្រជុំ​ក្រុម​គ្រួសារ​ដើម្បី​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ នមស្សការ​ព្រះ​រតនត្រ័យ​សមាទាន​សីល​ហើយ​តាំង​ចិត្ត​ឱ្យ​បាន​ស្អាត​បរិសុទ្ធ​ជ្រះ​ស្រឡះ​នូវ​មន្ទិល​ទាំងពួង តម្កល់​ចិត្ត​រំពឹង​គិត​ទៅ​លើ​ព្រះ​ពុទ្ធ ព្រះ​សង្ឃ​ជាទី​ពឹង​ទី​រឭក លុះ​ចប់​ពិធី​ទទួល​ទេវតា​។
ចំពោះ​បាយសី ៩​ថ្នាក់​៧​ថ្នាក់ ជា​ទំនៀម​មាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ព្រះ​រាជ​ពិធី​ទ្វាទសមាស និង​មាន​អនុវត្ត​នៅ​ព្រះ​បរម​រាជវាំង តែ​ចំពោះ​ប្រជារាស្ត្រ​គួរ​ធ្វើ​ត្រឹម​៥​ថ្នាក់​ចុះ​មក ឬ​រៀប​ត្រឹម​គ្រឿង​សក្ការបូជា​ដែល​មាន​ទៀន​៥ ធូប​ប្រាំ​ស្លា​ធម៌​កូន​ចេក​មួយ​គូ​ក៏​ល្មម​សម​គួរ​ដែរ​។ ចំពោះ​ផ្លែ​ឈើ​សម្រាប់​ប្រជារាស្ត្រ​​គួរ​​រៀប​​ឱ្យ​​បាន​ត្រឹម​៣ ឬ​៥​មុខ​ក៏​ជា​ការ​ប្រសើរ​គឺ​រៀប​ទៅតាម​ធនធាន​របស់​ខ្លួន​។ នៅ​គ្រប់​ដង្វាយ​ទាំងអស់​ត្រូវ​ដាក់ ផ្កា​ម្លិះ​ភួង​ពី​លើ​គ្រប់​ដង្វាយ នៅ​លើ​ជើង​ពាន និង​លើ​បាយសី​ត្រូវ​ដោត​ទៀន​ហើយ​ដុត​បំភ្លឺ​។